Bij iedere berg die je beklimt start je onderaan

Pff dat gaat me nooit lukken…

Hoe bereik ik ooit bij mijn doel?

Heb je er wel eens bij stilgestaan? Iedereen begint onderaan. Iedereen start bij het nulpunt.

Het maakt niet uit:
- hoe goed je bent;
- wat je al bereikt hebt;
- hoe snel je iets kunt;
- hoe hoog die berg is;
- of je op de juiste berg loopt

Voor iedereen geldt hetzelfde

Bij iedere berg die je beklimt, start je onderaan. Bij ieder nieuw doel dat je wil bereiken, start je onderaan. Iedereen die een marathon loopt, begint bij de start.

Maar bij die ander lijkt het veel soepeler te verlopen!!

Ik hoor het je al zeggen..
Wat kan helpen is dat je misschien al meer ervaring hebt waardoor je de top (of waarom niet halverwege?) sneller bereikt. Want met meer ervaring is de kans groot dat je waarschijnlijk al een goede strategie hanteert, waardoor je op een handige en snelle manier boven komt.

Als de route je al bekend is, en je weet welke stappen je moet nemen, dan kan het zo zijn dat je je doel ook gemakkelijker bereikt.

Maar het kan zomaar zijn, dat je al nog nooit dit pad bewandeld hebt, maar dat je direct een werkzame strategie te pakken hebt.

Hoe houd ik een goede focus?

Als je weet waarom je het doet, waarom je dat doel wil bereiken, houd je vaak betere focus. Als je moet kiezen tussen 2 dingen, weet je beter welke je moet kiezen, want het ene brengt je naar je doel en het andere hoogstwaarschijnlijk niet. Je hebt een betere motivatie en een sterke focus.

Wat nu als ik het verkeerde pad bewandel?

Daar geloof ik niet in. Ik denk dat iedereen het juiste pad bewandeld. Het is jouw pad, jouw leven. In iedere situatie zit een levensles, ook al voelt die situatie soms enorm zwaar.
Op ieder moment kun je reflecteren op jouw eigen genomen weg. Misschien ben je niet meer tevreden, verander het dan. Verander je koers. Bij de start kies je een richting, maar door nieuwe ervaringen kun je altijd bijsturen. Alles is ok. Het is jouw pad. Jouw leven.

Het is net als een berg bewandelen

Je kan het snel doen, iedereen inhalen en na 200m uitgeput een rots opzoeken om daar op uit te rusten, om vervolgens de mensen te zien passeren die jij net vluchtig hebt ingehaald. Of je gaat op je eigen ademhaling en eigen tempo naar boven, stap voor stap, de linker voet voor de rechter voet, naar boven. Waarna je na 200m nog steeds in staat bent om door te lopen. Wie is er uiteindelijk sneller? Degene die het op zijn eigen tempo doet of degene die tussentijds op adem moet komen?

Vergeet niet

Het is jouw reis, jouw proces! En geniet!